Czy znam Nuka? Hm... to jest pytanie. A czy znasz swego przyjaciela? Sądzisz, że tak? Nie wiesz jak bardzo się mylisz. Jego życiorys to ciemna plama na kartach historii. Opowiem więc to co wiem, a myślę, że i tak wiem więcej niż inni.

Nuk urodził się w pięknej krainie Ashan, z ojca człowieka i matki elfki. Gdy miał czternaście lat jego wioskę niespodziewanie najechały demony - tak demony, nie przerywaj mi! - Miał szczęście, nie było go w wiosce, był wówczas wraz ze mną na polowaniu. Gdy wróciliśmy nikt już nie żył. Ja załamałam się i wyjechałam do Cintry, Nuk natomiast dowiedział się, że to słynny nekromanta Khox je nasłał. Nuk wiedział ze nie jest jeszcze wystarczająco silny i że na pomstę trzeba jeszcze poczekać. Udał się do Seminarium Chaosu na wyspie Thahbet. Był pilnym uczniem. Po pięciu latach nauki opuścił klasztor i wyruszył do Cintry, znanej z potężnych artefaktów. Tam go spotkałam. Niczym nie przypominał tego niesfornego chłopaczka z Ashanu. Jego twarz była sroga i zahartowana od nieszczęść - mag Nuk z Thahbet, tak był nazywany. Poznał inne ofiary Khoxa, wyrzutków takich jak on i wraz z nimi wyruszył do jego siedziby. Ponure zamczysko było obsadzone nieumarłymi żołnierzami nekromanty. Najgroźniejszy był sam nekromanta i jego uczniowie, władający groźną magią śmierci. Świadkowie twierdzą, że to była piękna walka, ja jednak nie widziałam w tym nic poza krzykiem żalu i rozpaczy. Sam Nuk nigdy mi o tym nie opowiadał i wolę, żeby tak zostało. Gdy wreszcie wrócił do Ashanu odwiedził groby swoich przodków, ja jednak nigdy nie odważyłam się tam pójść. Przynajmniej żywa. Odtąd mój przyjaciel zowie się: półelf Nuk z Ashan, student Magii Chaosu na seminarium w Thahbet.

Po paru latach trafił do Imperium Jaskini Behemota, tam też jest do dziś - poznał nowych przyjaciół i odnalazł starych.